Obserwuję wiele for z pogranicza okultyzmu, filozofii, szeroko pojętej ezoteryki i magii. Zgłębiam wiedzę wielu szkół, przypatruję się problemom wielu ludzi, rozmawiam z nimi, poznaję. I rozmyślam. A myśli me i wnioski są przedziwne. Otóż owa wspomniana przeze mnie wcześniej cybernetyczna machina w zabawny sposób pierze głównie słabe, nastoletnie umysły swymi pomysłami. Dlaczego? Dlatego, że materiały zgromadzone w sieci są zaczerpnięte z ogromnej liczby, często zupełnie sprzecznych, źródeł, których połączone meritum daje przysłowiowy „kogel mogel”, z którego tak naprawdę nic nie wynika i do niczego on nie prowadzi.

Z jednej strony jakieś zrzeszenia „białych” (jakże to zabawne, koloryzować magiję!) czarowników i czarownic, które przypominają okultystyczne ruchy Greenpeace. Których wyczyny w gruncie rzeczy do niczego nie prowadzą, bo czym na dłuższą metę jest oddawanie czci drzewom i odprawianie rytuałów ku czci zmarłych? Niczym więcej, jak powielaniem religijnych, pustych tradycji. Z drugiej strony „czarnoszary” nurt pseudochaotów (nie obrażam prawdziwych chaotów), którzy na podstawie kilku nędznych publikacji, jakich masa w sieci, nauczyli się masturbować przy sigilach i myślą, że posiedli moc mogącą kreować świat.

Jedna z tych stron jest stroną absolutnie bierną. Bierną umysłowo, bierną magicznie, bierną filozoficznie i życiowo. Nie dąży do niczego, do niczego nie prowadzi. Druga zaś zdaje się być magicznym łapczywym kapitalistą, wytworem kultury masowej, nastawionym na chęć zdobywania, posiadania, pomnażania jak najłatwiejszymi kosztami, idąc po jak najmniejszej linii oporu.

A gdzie podziała się stateczna , trudna, acz bogata droga „pomiędzy”? Droga nie nastawiona na otrzymywanie rezultatów? Droga, której sukcesy nie stają się celami samymi w sobie, acz jedynie Ścieżkami mającymi do ostatecznych celów doprowadzić? Droga, której nie zaślepiła żądza rezultatu i otrzymywania natychmiastowej korzyści?

Ta droga umiera. Kto ją posiądzie, zdobędzie swój Kamień Filozoficzny, transmutuje metal w złoto, pozna swoją Wolę… Bo właśnie w tej statecznej, cichej, skromnej drodze „pomiędzy” nie ma wojny, nie ma rządzy, pychy, jest właśnie Wola. I to jest piękne…

Jeszcze o ciszy, mieszając porridge na śniadanie, przed świtem. Czym grudy w porridge’u, które na próżno staram się rozprowadzić drewnianą łyżką, tym na  świecie ‘grupy’. Grupy artystów, mistyków, paranoików, muzyków, rodziny, sekty, grupy takich, co zawsze chcą być razem, i takich, co zawsze chcą być oddzielnie. Grupy, czyli grudy. Dlaczego nie znosimy grup, dlaczego nie znosimy być w grupie, zawsze będąc w takiej czy innej? Z tego samego powodu, dla którego nie cierpimy grud w naszej porannej owsiance. Jeżeli owsianka, tak jak dzisiaj, będzie z grudami, jedni będą zadowoleni, drudzy zrobią piekło, trzeci zdecydują się głodować. Dlaczego? Oto stoimy na progu metafizyki jedności i wielości, znów na tym samym progu stworzenia istniejącego świata w nieistniejącym Bogu oraz stworzenia istniejącego Boga w piegowatym nieistniejącym sobie samym. Stworzyć coś z niczego można tylko niechcący, co nie znaczy, że chcący niechcący. Jak się robią grudy w owsiance? Naprawdę nie wiadomo, ale bardzo niewielka mniejszość lubi grudy i dla nich to jest cud, cud udanej medytacji, coś, co wiadomo na pewno, że jest, coś, co smakuje, ale co to jest, tego nie wiadomo, gdyby było wiadomo, gdyby się okazało, że to są po prostu grudy, przestałoby smakować, bo porridge z grudami? To się nie godzi.

Więc jak się lepiej przyjrzeć, wśród tych wszystkich grup, które mają swoje świątynie albo nie, swoje godła, albo nie, swoje sutanny mundurki, albo nie, jest jedna grupa, która nie jest grudą, braterstwo tych, co nie przestając mówić, zaczęli milczeć. Co nie przestając milczeć, zaczęli mówić… Czy między ciszą a mową nie ma nic? Między owsianką z grudami i bez grud? Tak, tam jest JEST. Tam jest nic…

(z albumu Oneiron, KOS 2006, s. 147)